vrijdag 25 april 2014

kofferschatten

Komende augustus is al het alweer twee jaar geleden dat mama overleed. Of je het nu wilt of niet de tijd gaat gewoon verder, met of zonder mama.....
Vrij snel na het overlijden hebben papa en ik al haar kleren uitgezocht en weggebracht. Alle knutsel spulletjes, rommeltjes, dingetjes, tasjes, sieraden en nog zoveel meer. Mama was ook van het bewaren en niet weggooien (ik weet van wie ik dat heb dus ;). Zoveel tasjes en dozen met allerlei verschillende hobby's die mama gehad heeft. Leesbrillen, zoveel leesbrilletjes kwamen we overal tegen! Van die 2 euro brillen van het kruidvat. Eentje in de fietstas, eentje in de doos met kerstspullen, eentje nee twee in de kast, eentje in die tas en eentje in die andere tas. Ik geloof dat het er in totaal meer dan 30 waren! We moesten er op een gegeven moment ook wel om lachen hoor.
Pasgeleden had papa op zolder nog wat dozen en dingen gevonden die we moesten uitzoeken. Onder andere deze oude koffer waar de trouwjurk van mama in zat.....


Tja wat moet je daar nu mee doen he? Het is een hele eenvoudige jurk. Ik heb natuurlijk geprobeerd om mezelf erin te wurmen, maar dat was toch eh een beetje strakjes....
Maar ja kan dit toch ook niet zomaar naar de kringloop brengen. Ik zat er ook nog aan te denken om dan iets anders van de stof te maken, maar ik weet dan weer niet wat....En ik ben ook niet zo handig met naaimachine enzo. Iemand nog suggesties?

Ook in de koffer dit zelf gebreide Noorse vest door mama. Het was voor m'n broer. Het is nu toevallig wel maatje Siem, dus deze kan weer gebruikt worden. 


En dit was 1 tasje van vele... Borduurgaren. Op het grootste papiertje bovenaan heeft mama de kleuren geschreven. En dan vind ik dat ook weer lastig om zoiets weg te doen, mama d'r handschrift. Op het kleine papiertje rechts op de foto zie je een ander handschrift. Dat is denk ik zelfs nog van mijn oma. De borduur spulletjes werden steeds doorgegeven denk ik zo :)
Maar ja.... ik ben niet van het borduren. Wat moet ik hier nu mee doen? Vind het wel een hele mooie kleurexplosie zo!


En ook nog deze! Ik wist helemaal niet dat die er nog was. Dit is wah-wah mijn tweede liefste knuffel. Mama had er vroeger 2 dezelfde van gekocht voor als er eentje kwijt zou raken. Nou dat gebeurde natuurlijk ook. Alleen was de tweede (deze op de foto dus) net ietsjes anders. Bij de originele was de stof tussen de voorpootjes heel lekker zacht en kon je die goed naar beneden aaien zeg maar. Ik ging dan altijd met mijn knuistje tussen die voorpootjes aaien. Bij deze was die stof andersom ofzo en ging die naar boven. (kunt u het nog volgen?). Enfin, net iets minder geliefd dus :)

Ik stop alle spulletjes in de koffer en prop het nog maar bij alle andere spulletjes in ons kleine huisjes....



26 opmerkingen:

  1. Mooi! Ja, dit soort dingen blijven lastig. Toen mijn vader overleed, zaten mijn ouders in een tijdelijke woning. Mijn moeder moest alleen terugverhuizen, dus ze moest ook vrij snel opruimen. Ze heeft een soort altaartje gecreeerd, waar foto's en wat kleine dingen van mijn vader op staan. Dat borduurgaren zou je naar een goed doel kunnen doen, als je er afstand van kunt doen. Er staat er iig een op de site van de Verdubbeldame, bejaarden uit Georgie, geloof ik. Maar dichter bij huis zullen ze er ook vast iets mee kunnen doen. Ik kan kijken voor je als je wilt, laat maar weten.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Misschien is er wel een hele lieve blogvriendin die handig is op de naaimachine en met borduurgaren en die iets heel moois en blijvends voor jou wil maken....Helaas ben ik niet die handigert met naald en draad... X Es

    BeantwoordenVerwijderen
  3. blijven koesteren, alles vindt ooit zijn plekje!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat leuk dat Siem dat mooie vest nu aan kan. Jammer dat je mama dat niet meer kan zien! Koester de mooie schatten x

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dochterlief zit naast me op de bank. "Ohhhh wat een lief knuffeltje" roept ze :)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Jeetje Merula, wat een prachtige en dierbare kofferschatten. Ontzettend moeilijk om daar afstand van te doen.
    Ik zou de trouwjurk van mijn moeder ook niet zomaar weg kunnen doen, maar kan nu even niet bedenken wat je er wel mee zou kunnen maken.
    Voor het borduurgaren en de kaartjes heb ik wel een idee. Is het misschien een idee om dat in een soort letterbak te doen waar glas/plexiglas voor zit? Op die manier krijg je een soort kleurig schilderij. Je kunt dat bijv. ook maken van die diepe lijsten van de ikea. Jij en manlief zijn handig zat!
    Het vest is prachtig zeg en je 'minder' lieve knuf een schatje!
    Fijn weekend meid!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Fijne herinneringen
    Misschien een kussen van de trouwjurk?

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Oh pfff dierbare herinneringen. Moeilijk om weg te doen, snap ik wel.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. nog een sterkte. Ik zou persoonlijk niets maken uit de trouwjurk :)

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Yep, het blijft altijd moeilijk zo een gemis. Gelukkig heb jij nog veel tastbare herinneringen aan je moeder en ik zeg dan ook, echt wel terug in dat koffertje en koesteren. Af en toe naar kijken en mijmeren. Zo heb ik op zolder een spuuglelijk kaststel (in een koffer ja) liggen, wat moet ik ermee, ik ga het echt niet neerzetten maar het was wel van m'n moeder hè. xx

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Heb je de ruimte om het te bewaren? Dan zou ik de spulletjes niet wegdoen. Het zijn moie dierbare spulletjes.
    Mijn doopjurk is gemaakt van de trouwkurk van mijn moeder.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat bijzonder allemaal...gemengde gevoelens kun je daar over hebben he. X

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Mooie herinneringen aan zo te horen een mooie vrouw waar je veel van hebt geleerd.
    Sterkte met opruimen.
    Groetjes,
    Liza

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Waw-wat een ontroerend blogje-en wat lijkt me dat moeilijk-spullen wegdoen van je moeder. Je zou het liefst een museum beginnen-die trouwjurk kun je toch gewon NIET wegdoen! Wie weet-komen er ineens momenten-waar je het met een goed gevoel bij kan gebruiken. En dat vest-zo gaaf-dan genieten jij en Siem nog mee-Mooie Koningsdag-weekend en week-xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Lastig hoor, ik zou als ik de ruimte had die jurk echt niet wegdoen. Zo kun je hem gewoon op bepaalde momenten weer even pakken en terugdenken aan je moeder. Die gekleurde draadjes lijken me leuk staan in een glazen pot! Pascale X

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Als je er nog geen afstand van kan nemen, moet je dat ook zeker niet doen! Een trouwjurk zou inderdaad wel spijtig zijn om weg te geven, misschien kom je later nog wel op een perfect recykleer-idee ;-) En wow dat borduurgaren, zo tof! (Minder tof om alles uit de knoop te halen, denk ik dan!)

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Pfff, ik word er zo verdrietig van. Wil je echt wel aanbieden iets te maken van de jurk. Maar ik zou hem lekker bewaren zoals hij is. Siem gaat vast
    ook nog weleens trouwen. Nee niet in die jurk, dat mag zijn vrouw doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Hoe herkenbaar! Bewaren hoor! Krijg je nooit spijt van... En ja, dat van dat handschrift. Ik snap het helemaal! Sterkte zonder haar... Groetjes, Maaike (frisse rommel)

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Hey lieve Merula, ik ben helemaal ontroerd door jouw woorden en foto's. Ik zou de kofferschatten gewoon weer terug doen in de koffer en er af en toe uithalen om te koesteren.
    Behalve het Noorse vestje natuurlijk, laat Siem die maar lekker vaak dragen!
    xxx Janina

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Niet weggooien deze koffer!! Wie weet vind je er nog een bestemming voor.....en anders is het een dierbare herinnering aan je moeder, zo blijft ze een beetje bij je <3

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Hey lieverd wat een bijzondere kofferschatten van mams. Ja dat idee dat door Janina wordt geopperd om er iets moois van te laten maken met de jurk en het garen is heel bijzonder. Dat lijstje met garen zou misschien wel helemaal perfect zijn en ja hoor Siems vrouw to be die gaat die trouwjurk gewoon perfect passen...zo gegoten als cinderella haar glazen muiltje...
    Je vind er vast ter zijner tijd een bijzondere bestemming voor en anders creatievelingen genoeg in blogland of gewoon altijd een bijzonder moment als je het koffer opent. Dikke knuffels!

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Mooie schatten hebben jullie daar teruggevonden. Ik zou die koesteren en gewoon in de koffer bewaren dan kan je er af en toe nog eens in piepen.

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Wat bijzonder zeg die trouwjurk! Die zou ik zeker bewaren. Mocht je ooit kinderen wensen, dan kun je de jurk verwerken tot een bedhemeltje, of lakentjes? Of een doopjurk?

    En je kunt hem natuurlijk ook gewoon op een paspop zetten.

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Ooh moeilijk zeg, het is fijn om tastbare herinneringen te hebben denk ik, maar het belangrijkste zit waarschijnlijk toch in je hoofd en hart...

    BeantwoordenVerwijderen
  25. oh, wat een mooi logje zeg! En zo herkenbaar ook, iets met haar handschrift erop, vind ik ook zo moeilijk om weg te gooien. En voor ons is het alweer 3 jaar geleden, vandaag precies 3 jaar geleden de crematie, het blijft je raken he!? Kus van mij voor jou!

    BeantwoordenVerwijderen

ik ben dol op reacties!
:)